Przysiadło słonko na Jezuska żłobie 

Nie płacz Dziecino łzy osuszę Tobie 

Ogrzeję liczka bajdurkę zanucę 

W zamian się wielkiej miłości nauczę



Pozwól promyczkiem połaskotać Siebie 

Wszak się samemu przykrzy na tym niebie 

Chociaż przez chwilę weselej tu będzie 

Przyjmij Jezuniu słonko po kolędzie



W Twojej osobie tyle dostojności 

Choć nie posiadasz żadnych kosztowności 

Berła korony komnat cudowności 

Twoją ozdobą potęga miłości



Odnajdzie miłość ten co wciąż jej szuka 

Do Twej stajenki pokornie zapuka 

Choć ścieżki do niej nie zawsze utarte 

A buty nieraz od błądzenia zdarte





WYSZEDŁ SŁONIK NA BALKONIK 

W PIĘKNY LETNI DZIEŃ

CHOĆ INSTRUMENT MIAŁ OD DZIECKA 

GŁUCHY BYŁ JAK PIEŃ



JEDNAK MIŁOŚĆ DO MUZYKI 

JAKĄ W SOBIE MIAŁ

POWALAŁA NA KOLANA 

KIEDY KONCERT GRAŁ



WYSTARCZĄ CHĘCI BY ŚWIAT ROZKRĘCIĆ

BY ZAWIROWAŁ KAŻDY DZIEŃ

BY ŚWIAT SIĘ ZMIENIŁ I ROZPROMIENIŁ

I ŻAL ZE SMUTKIEM ODSZEDŁ W CIEŃ



ŻAR SIĘ LEJE KOGUT PIEJE

SŁONIK KONCERT GRA

AŻ SIĘ W TŁUMIE NIE JEDNEMU

W OKU KRĘCI ŁZA



O CO CHODZI KTOŚ SIĘ PYTA

ŻE BEZ  ZBĘDNYCH MĘK

SŁOŃ ZAWŁADNĄŁ TAKIM TŁUMEM

ZNAJĄC JEDEN DŹWIĘK



WYSTARCZĄ CHĘCI BY ŚWIAT ROZKRĘCIĆ . . .



I TAK OTO W SZCZĘŚCIE ŚWIATA

SŁONIK MA SWÓJ WKŁAD

I DLATEGO ŚWIAT ZE SŁONIEM

ŻYJE ZA PAN BRAT



JA TEŻ CHYBA COŚ ZE SŁONIA

W SWEJ NATURZE MAM

KIEDY NOCĄ NA BALKONIE

NA SWEJ TRĄBIE GRAM



WYSTARCZĄ CHĘCI BY ŚWIAT ROZKRĘCIĆ . . .